Neden Çalışmayı Bıraktım

Tam 3 ay çalıştıktan sonra maaşlı işimden ayrıldım. Senelerce kendi işimi yaptıktan sonra maaşlı bir işe girmek pek de akıl kârı değili zaten.
İşten ayrılmamın nedenlerini şöyle sıralayabilirim:

  • Uzun yıllar kendi işimi yaptıktan sonra işe bakış açımın maaşlı çalışandan çok farklı olduğunu gördüm. Ben artık işe çalışan gibi değil, o iş yerinin sahibi gibi bakıyorum.
  • Bu yaşımdan sonra müdür egosu tatmin edecek sabrımın kalmadığını fark ettim. Maaşa çok da muhtaç olmayınca düşündüğünü hiç çekinmeden söyleyen bir çalışan oldum. Müdürün duygularını hesaba katma iç güdüsünü kaybetmişim.
  • Aklımın %100’ünü ve uyanık geçen zamanımın büyük bir kısmını işe vermeye başladım. Aldığım maaşla yaptığım katkının orantısızlığı ister istemez beni rahatsız etmeye başladı. Yanlış anlaşılmasın, maaşımdan memnundum, ancak insan şöyle düşünüyor: “Kendi işime bu kadar enerji sarf etsem hem daha çok kazanır, hem de işin sahibi ben olurum” Onca katkı yapıp şirkete sadece bir iş kontratı ve maaşla bağlı olmak bana adil gelmedi. Fikirlerimle onca para kazanılırken bana ancak bir maaş sunulması içten içe haksızlık gibi geliyordu. Mesela çalıştığım ilk hafta yaptığım işle şirkete büyük kazanç sağladım. Müdürümün umurunda bile olmadı, çünkü orta seviye bir müdür böyle şeyleri önemsemez. O kendi politik oyunlarının peşindedir. Benim maaşım da onun cebinden çıkmadığı için benim verimliliğimi de umursamaz.
  • Kendi işimin sahibi iken kimseye geliş gidiş saatlerim konusunda rapor vermezdim. Birisine rapor vermek, hatta tatile çıkmak için izin istemek bile bana çok zor geldi. Kendimi okul çocuğu gibi hissettim, ama bunun için yaşlanmışım.

Kısaca normal çalışan davranışları gösteremediğim için sadece 3 ay çalışıp işten ayrıldım. Bir kere daha başımın üstünde çatı olduğuna, beni aç bırakmayacak kadar gelirim olduğuna şükrettim. Bunlar olmasaydı beyaz yakalı bir köle olarak yaşamak zorunda kalırdım. İstesem de istemesem de çalışmak zorunda olurdum.
Umarım çocuklarım hayata atıldıklarında borçsuz olurlar ve başlarının üstünde bir çatı olur. Onların istedikleri gibi ve onurlu bir şekilde yaşamalarını isterim. İstediği için değil, zorunda olduğu için çalışmak modern kölelik değil mi sizce?

“Neden Çalışmayı Bıraktım” üzerine 2 yorum

  1. Merhaba. Yeni kararınız hayırlı olsun, size mutluluk ve başarı olarak dönsün dilerim.

    Ben halen öğrenciyim ve pandemi nedeniyle günlerim bomboş geçiyor sanki.
    Gün içinde verimli olmak için kendime görev listesi hazırlıyorum, kitap okunacak, ev işi yapılacak vb. şeklinde. Yine de kendimi verimsiz, zamanını boşa harcıyor hissediyorum.

    Acaba siz gününüzü nasıl planlıyorsunuz? Bir liste yapıyor musunuz? Evde otururken böyle bir listeye nasıl sadık kalırız? Evden çalışma-zamanı verimli geçirme konusunda bir yazı hazırlarsanız şu pandemi döneminde inanın çok makbule geçer. 🙂 Sevgilerimle…

  2. Maasli işte calismak tam anlamiyla modern kolelik ama birakma luksune sahip olamayinca devam ediyoruz.bence mudur de olsaniz ust duzey yonetici de doktor da koleligin modeli degisiyor sadece..
    Ve bu çarkin icinden siyrilmis biri tekrar bu durumu cok zor kabulleniyor

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir